Archief voor de ‘Armchair Travelling’ Categorie

In de vroege ochtend van 1 april vertrokken de Sprinter treinstellen 2945 en 2978 uit Rotterdam als de allerlaatste trein naar Hoek van Holland. Het betekent niet het einde van het railverkeer, want na de ombouw van de lijn neemt de RET metro de exploitatie over. Toch de afsluiting van een tijdperk. Nooit meer zullen ‘echte’ treinen over de Hoekse lijn sporen.

Een week eerder werd, onder massale belangstelling van treinpassagiers, omwonenden en spoorhobbyisten uit binnen- en buitenland, afscheid genomen met bijzondere ritten met museummaterieel.

Hoek van Holland Haven - Afscheid (20170326)
Een van extra treinen was het tweetje mat’46 van het Spoorwegmuseum, die hier vanuit diverse perspectieven en met behulp van diverse soorten digitale apparatuur op de foto wordt gezet. Deze foto voerde mij terug naar de late jaren 1970 en vroege jaren 1980 toen ik diverse malen met mijn vader naar de Hoek afreisde om ‘treinen te kijken’. Mat’46 ken ik op deze lijn alleen van de fietsentrein die begin jaren ’80 werd ingelegd, en met een vierje werd gereden. Na aankomt werd het treinstel door het rangeerlocje van de serie 600, met behulp van een koppelwagen, naar een bovenleidingloos spoor afgerangeerd.
Mijn eerste trein die ik op deze locatie, het doorgaande spoor naar Hoek van Holland Strand, zag (in 1976) was een gloednieuwe Sprinter (SGM serie 2001-2015). Een treinsteltype dat voor toenmalige begrippen vrijwel geruisloos over het spoor zoefde. Die geruisloosheid maakte ook zijn slachtoffers. Ik herinner mij in elk geval de dode vogel tussen het spoor, aangereden door zo’n aanzoevende Sprinter.

Hoek van Holland, 1302 (1976)//embedr.flickr.com/assets/client-code.js
Maar de grote attracties waarvoor je in die dagen naar Hoek van Holland ging, waren niet de Sprinters, maar natuurlijk de Internationale Treinen. Daar stond je dan te dromen bij verre bestemmingen als Kopenhagen, Berlijn en natuurlijk Moskou. Slechts één overstap scheidde Hoek van Holland van de wereldstad Peking (Bejing voor de huidige generatie).
Nu is het gedaan, en kunnen we nog slechts mijmeren over een glorieus spoorverleden, bij een foto van een stoere 1300 op de kop van een D-trein, wachtend op vertrek langs spoor 6, ergens in 1976.

Hoek van Holland Haven

Waarschijnlijk gemaakt in 1978 of 1979, op één van die dagen dat ik met mijn vader het internationale treinverkeer op station Hoek van Holland ging bekijken. De 1300 is net aangekomen met de Warszawa-Hoek Expres. Het doorgaand rijtuig vanuit Moskou dat voorop loopt was natuurlijk een hele sensatie; als het ware een voorproefje van de Transsiberie expres.

Ben ik nu de enige die zich bij het bekijken van zo’n plaatje realiseert dat het kleine meisje dat zich vastklemt aan papa nu een vrouw van begin 40 moet zijn…

Op het perron een gitaar, paraplu en rode damestas. Ongetwijfeld heeft men een lange reis achter de rug, en het lijkt waarschijnlijk dat men zich ging inschepen op de boot naar Engeland. Immers Hoek van Holland zal zelden een eindbestemming zijn geweest van de internationale reiziger.

Nog een paar jaar en de afbraak van het internationaal treinverkeer begon. In 1992 vertrokken de Britannia expres en Colonia express voor het laatst. Tenslotte deed alleen nog de boottrein uit Amsterdam herinneren aan het ooit zo drukke spoorvervoer. Verdwenen in december 2006. Inmiddels liggen de perrons er al lang verlaten bij, zijn langzamerhand overwoekerd met onkruid. Het station is in afwachting van de ombouw tot RET metrolijn. Ongetwijfeld zullen de perrons geheel verdwijnen, overbodig immers.

Om nog eens nostalgisch terug te dromen, aan de website www.feijenoordsemeesters.nl ontleen ik de vertrekstaat uit 1970/1971:

Vanuit Hoek van Holland Haven:
07:00 uur: D1511 (Harz Express; in zomer)
07:04 uur: D391 (Holland-Scandinavië Express)
07:10 uur: TEE 10 (TEE Rheingold)
07:28 uur: D 164 (Loreley Express)
07:31 uur: Trein 2 naar Amsterdam (Boottrein)
19:00 uur: D1393 (Hoek-Warszawa Express; in zomer)
19:14 uur: Trein 4 naar Amsterdam (Boottrein)
19:28 uur: D88 (Austria Express)
19:32 uur: D393 (Nord-West Express)

Naar Hoek van Holland Haven:
10:13 uur: D394 (Nord-West Express; in zomer)
10:46 uur: D1394 (Warszawa-Hoek Express; in zomer)
10:46 uur: D394 (Nord-West Express; in winter)
10:49 uur: D89 (Austria Express)
11:01 uur: Trein 3 uit Amsterdam (Boottrein)
21:44 uur: D1510 (Harz Express; in zomer)
22:22 uur: D163 (Loreley Express)
22:43 uur: D392 (Scandinavië-Holland Express)
23:00 uur: TEE trein 9 (TEE Rheingold)
23:03 uur: Trein 5 uit Amsterdam (Boottrein)

 

Ieper, restanten van de Grote Oorlog

Een kiekje uit het album van een Duitse soldaat in WW II. We zien in Ieper, op het plein nabij het spoorwegstation, een tweetal herinneringen aan de Grote Oorlog opgesteld: een onttakelde Engelse tank en een Duits kanon, een Mörser M10. Beide objecten, uit een gruwelijk verleden dat ten tijde van het maken van deze foto nog geen 25 jaar voorbij was, zijn in de jaren 1940-1945 afgevoerd en omgesmolten. Zonder enige twijfel om nieuw oorlogstuig te worden.

Ook al weer ruim 30 jaar geleden: folder uit 1983 over het stoppen van het reizigersvervoer over de spoorlijn naar IJmuiden:

Geen treinen meer naar IJmuiden; neem voortaan de bus (1983).

Als toegift hierbij nog een kiekje van een trein aan de halte IJmuiden Julianakade op die laatste dag in september.

Julianakade_1983

 

Bijna twee jaar geleden besteedde ik op dit blog aandacht aan het boekje “Ik vocht om Arnhem” (oorspronkelijke titel “Arnhem Lift”) geschreven door Glider Pilot Louis Hagen.
Bij toeval stuitte ik op dit lezenswaardige artikel van Ruurd Kok, oorspronkelijk verschenen in Spiegel Historiael, Jaargang 2004, nummer 9, waar de achtergrond van de schrijver Hagen belicht worden.

Uit de inleiding:
Zestig jaar geleden, op 17 september 1944, begon in Arnhem een van de grootste luchtlandingsoperaties uit de geschiedenis. Duizenden Engelse piloten werden ingezet om nazi-Duitsland een beslissende strategische nederlaag toe te brengen. Een van hen was de van oorsprong joodse Duitser Louis Hagen. De desastreus verlopen operatie werd door Hagen nauwkeurig opgetekend. Dit leverde een bijzondere bron op: de slag om Arnhem door de ogen van een zweefvliegtuigpiloot.

Fascinerende rondreis over de Petite Ceinture, door Jean-Phlippe Corre
http://www.jeanphilippecorre.com/

“Le temps des Gares”, een fascinerende tentoonstelling die van 13 december 1978 tot 9 april 1979 in Parijs, in het Centre Pompidou, te zien was, en daarna ook naar Nederland kwam. De locatie van de tentoonstelling staat mij niet meer helder voor de geest. Ik meen dat het was in een gebouw van de TU Delft (toen nog Techinsche Hogeschool geheten). Ik koester de tentoonstellingscatalogus nog steeds.

Het boek staat vol met fascinerende foto’s. Wat op mij heel veel indruk heeft gemaakt is deze pagina met ondermeer een afbeelding van een verlaten station van de “Petite Ceinture”, en drie plaatjes van één van de oudste spoorwegstations ter wereld, het Liverpoolse Edge Hill. Die laatste plaatjes schetsen fraai de ontwikkeling van trots voorbeeld van negentiende eeuwse vooruitgang tot een ruïne met drie mysterieuze tunnel ingangen.
Wellicht is het bezoekje aan “Le Temps du Gares” de oorzaak ervan dat verroeste en overwoekerde rails zo’n aantrekkingskracht op mij uitoefenen. Zeker als ze in zo’n mooie ingraving liggen.

naschrift 15 augustus 2011: De expositie blijkt onder de naam “De wereld van het station” in diverse plaatsen in Nederland geweest te zijn.