Post Tagged ‘anderlues’

20150505 Anderlues: "De Boerentram is niet dood. Hij leeft!"
Ooit lag heel België vol met dit soort tramlijntjes: sporen in de berm van de weg, slingerend langs buurtschappen, soms recht door velden. Nu herinnert alleen een paar kilometer spoor in het Waalse plaatsje Anderlues aan het roemrijke verleden van de “Boerentram”, het interlocale tramnetwerk geëxploiteerd door de Nationale Maatschappij van Buurtspoorwegen / Société Nationale des Chemins de fer Vicinaux.

Advertenties

Anderlues Puits No 3

Oude postkaarten geven een beeld van de Puits No 3 in vol bedrijf. Wat resteert is slechts een ruïne. Dit gebouw waar ooit de ophaalmachines stonden en een ventilator is zwaar beschadigd. Men kan vermoeden dat men bij het verwijderen van de machines eenvoudigweg de muren op ruwe wijze heeft opengebroken. Het dak is een ravage. Binnen is alles van waarde verdwenen. Wie op zoek is naar mijnbouwpatrimonium kan achter dit gebouw nog twee afgesloten schachten vinden, weliswaar aan het oog onttrokken door hoge schuttingen.

20140424 Anderlues Puits No 3

20140424 Anderlues Puits No 3

20140424 Anderlues Puits No 3

Twee foto’s van het interieur van dit gebouw zijn nog te vinden op http://www.exxplore.fr/pages/Anderlues.php

De bewaard gebleven schachtbok van zetel 6 van de S.A. des Houillères d’Anderlues torent uit boven de gebouwen. De kolenmijn zelf is in 1969 gesloten. Er is nog altijd onder- en bovengrondse activiteit omdat deze schacht wordt gebruikt voor de opslag van gas.
20140411 Anderlues

Interessant is deze tramhalte bij de hoofdpoort. De tramlijn (30) is in 1986 opgeheven, maar nog altijd stopt zijn opvolger, buslijn 30, aan deze halte, genaamd Fosse No 2 (schacht 2). Aan het drukke vervoer van mijnwerkers door de buurttram (de SNCV, voluit “Société Nationale des Chemins de fer Vicinaux”, in het Nederlands de Nationale Maatschappij Van Buurtspoorwegen) herinnert deze unieke abri. Een vrij ruimte wachtruimte in die gebouwd in de muur van het mijnterrein. Anno 2014 is het echter uitgestorven, en moet men over een ruim voorstellingsvermogen beschikken om zich een beeld te vormen van de arbeiders die hier op de tram stonden te wachten.

20140411 Anderlues, halte Fosse No 6.

20140411 Anderlues
Even verderop in de straat vindt men nog een stille getuige van de tramlijn. Dit waarschuwingsbord heeft de opheffing van de tram overleefd. Dat het een bord is dat voor een onbewaakte spoorwegovergang waarschuwt wekt geen verbazing als men weet dat het ging om een buurtspoorlijn.

20140411 Anderlues

Terug bij de mijn: de voormalige hoofdpoort.

20140411 Anderlues

Verderop ligt de zetel 3. De twee schachten zijn dichtgemaakt, de schachtbokken afgebroken. Wat nog resteert is het gebouw voor de ophaalmachine en ventilator.

20140411 Anderlues, Puits no 3 (Aulniats)

Een gedenkteken zoekt men hier tevergeefs… En toch, voor de beruchte 8 augustus 1956, de dag van de mijnramp van Marcinelle (Bois du Cazier) hield deze mijn in Anderlues het trieste Belgische record van het mijnongeval met de meeste slachtoffers. Op 11 maart 1892 kwamen hier 160 mijnwerkers om het leven na een ontploffing van mijngas.

20140411 Fontaine l'Eveque, Puits no 2

De laatste herinneringen aan een kolenmijn in het Waalse Fontaine-l’Évêque: een van de twee afgesloten putten op een voor de rest verlaten terrein. Een punt om even stil te staan en de mannen de gedenken die hun leven waagden om honderden meters diep de kolen te winnen. Op de achtergrond de steenberg (of ‘terril’ zoals men zowel in Wallonie als Vlaanderen zegt): door mensenhanden uit de diepten naar boven gebracht.

Anderlues Monument

Geplaatst: april 13, 2014 in Le Pays Noir, Openbaar vervoer
Tags:,

20140411 Anderlues Monument

Tram van de lijn Charleroi – Anderlues aan de eindhalte in wat ik maar aanduidt als het “buurttram reservaat”. ooit verbond een heel netwerk van trams, of beter gezegd de buurtspoorwegen, diverse plaatsjes in Vlaanderen en Wallonie met elkaar. Het grootste deel van deze tramlijnen was enkelsporig, waarbij wisselplaatsen de tram de gelegenheid gaf om elkaar te passeren. De sfeer van de klassieke Belgische buurttram is nog volop aanwezig op een klein deel van het tramnet rond Charleroi. Men vindt het hier allemaal nog: de trambaan in de berm van een steenweg, de trambaan die achter een paar huizen doorschiet, de tram langs velden en de tram die enkelsporig niet in het midden, maar gelegen in een van de rijstroken door een straat rijdt. Dit laatste betekent dus dat in een richting tegen de rijrichting in gegaan wordt. Hierbij wordt door de bestuurder, de wattman, niet bepaald ingehouden. De automobilisten kennen immers het gevaar, en voor wie niet oplet of onbekend is, is er nog het ultieme waarschuwingmiddel, de klassieke twee tonige hoorn van de tram.

Ook aan deze eindhalte is het nog klassiek. Geen abri voor de passagier, geen halteperron, maar aangekomen in Anderlues  uitstappen aan de linkerzijde, in feite op het spoor in de richting Charleroi. Dat gaat allemaal goed.

Het feitelijke eindpunt is nauwelijks een paar honderd meter verder.