Post Tagged ‘Instamatic’

Retrografie

Geplaatst: mei 16, 2011 in Jeugd
Tags:, , ,

Vandaag mijn filmpje en de gescande negatieven opgehaald. Hierbij een van de resultaten van een maandje “retrografie”. Nee geen retro software waarmee je een digitaal product een “vintage look” mee kunt geven. Oftewel doen alsof. Maar echt met een achterhaalde camera (voor het laatst geproduceerd) met een vrijwel uitgestorven film type (voor het laatst geproduceerd in 2007) op stap.

Op de foto (instelling “zonnetje”) een schip met een lange naam aan de Hooikade te Delft. Het resultaat van het plastic lensje met vast brandpuntafstand en een vaste sluitertijd van 1/90 valt niet tegen. Alleen als je gaat inzoomen op de scan zie je dat de Solaris film (200 Iso) een behoorlijke korrel heeft.

Het inscannen van het viertkante formaat, zo kenmerkend voor de Instamatic/Kodapac 126 film bleek niet mogelijk. Helaas is daarom het bovenste deel van het negatief niet afgebeeld.

En voor wie het zich afvroeg, dr. ir. V.J.P. de Blocq van Kuffeler (1878-1963) was vice-voorzitter van de Zuiderzeeraad. Het schip met dezelfde naam was oorspronkelijk in dienst van Rijkswaterstaat, maar al weer geruime tijd in particulier eigendom.

Misschien kent u deze nog wel: de 126 film. Dit is een filmtype dat is gemaakt voor de zogenaamde Instamatic fototoestellen. Dit type is in 1963 geintroduceerd door Kodak. In 1999 staakte Kodak de productie van de 126 filmpjes. Hierna was het nog verkrijgbaar bij andere producenten, maar in 2007 werden door het Italiaanse Solaris de laatste 126 filmpjes geproduceerd.

Mijn eerste kennismaking met een fototoestel was de Kodak Instamatic van mijn vader. Niet dat ik zelf foto’s mocht maken. Fotograferen was immers duur. Jarenlang was voor mij een fotofilmpje een zwarte cassette die je uit een geel folie haalde en thuishoorde in een kleine plastic camera. Het inleggen was kinderspel. Op de achterkant van de camera was een venster waarop je na diverse malen transporteren het nummer van de opname kon aflezen. De bediening van de sluiter zag er voor hedendaagse begrippen tamelijk knullig uit: een langwerpig zilverkleurig gevalletje waar je op drukte, waarna de camara een droge klik maakte. Met sluitertijden en diafragma’s viel de Instamatic je totaal niet lastig. Het was een kwestie van het instellen van een donker wolkje, een licht wolkje en een zonnetje op een ring rond het lensje. Was alles goed gegaan en had mijn vader niet te veel bewogen, dan ontving je van de fotozaak een serie vierkante afdrukjes. De negatieven werden trouwens onmiddellijk weggegooid.

Ik heb nog net de zwart-wit foto’s meegemaakt. In 1968 maakte mijn vader de overstap op kleurenfilm. Om voor mij nu onnaspeurbare redenen stapte mijn vader in 1974 over op dia films. De Instamatic gaf kort daarna de geest. Hierna werd de overstap met gemaakt naar de kleinbeeld (35mm) camera. Dat zag er natuurlijk heel professioneel uit. Dat je plotseling zelf het rolletje moest inleggen was toch een behoorlijke technische overgang en ging in het begin ook niet altijd goed.

Vorig jaar heb ik de Instamatic, met zijn 126 film herondekt. De filmpjes van de laatste productieronde van Solaris zijn via een bedrijf in de USA nog verkrijgbaar. Gewapend met een 2e hands 233 Instamatic (het zelfde type als dat van mijn vader destijds) heb ik een casette volgeschoten. De mechanische droge klik van zo’n toestelletje is wel even wat anders dan de digitale spiegelreflex waarmee ik de afgelopen jaren heb gewerkt. Dit is pas echt fotograferen! Vorige week heb ik de cassette weggebracht naar de fotozaak. Of het nog ontwikkeld kon worden was niet geheel duidelijk, maar men zou het gaan opsturen. En inderdaad, vandaag lag daar het ontwikkelde filmpje gereed! Nu nog afwachten of het afdrukken gaat lukken. Spannend!!!