Post Tagged ‘jeugd’

In de vroege ochtend van 1 april vertrokken de Sprinter treinstellen 2945 en 2978 uit Rotterdam als de allerlaatste trein naar Hoek van Holland. Het betekent niet het einde van het railverkeer, want na de ombouw van de lijn neemt de RET metro de exploitatie over. Toch de afsluiting van een tijdperk. Nooit meer zullen ‘echte’ treinen over de Hoekse lijn sporen.

Een week eerder werd, onder massale belangstelling van treinpassagiers, omwonenden en spoorhobbyisten uit binnen- en buitenland, afscheid genomen met bijzondere ritten met museummaterieel.

Hoek van Holland Haven - Afscheid (20170326)
Een van extra treinen was het tweetje mat’46 van het Spoorwegmuseum, die hier vanuit diverse perspectieven en met behulp van diverse soorten digitale apparatuur op de foto wordt gezet. Deze foto voerde mij terug naar de late jaren 1970 en vroege jaren 1980 toen ik diverse malen met mijn vader naar de Hoek afreisde om ‘treinen te kijken’. Mat’46 ken ik op deze lijn alleen van de fietsentrein die begin jaren ’80 werd ingelegd, en met een vierje werd gereden. Na aankomt werd het treinstel door het rangeerlocje van de serie 600, met behulp van een koppelwagen, naar een bovenleidingloos spoor afgerangeerd.
Mijn eerste trein die ik op deze locatie, het doorgaande spoor naar Hoek van Holland Strand, zag (in 1976) was een gloednieuwe Sprinter (SGM serie 2001-2015). Een treinsteltype dat voor toenmalige begrippen vrijwel geruisloos over het spoor zoefde. Die geruisloosheid maakte ook zijn slachtoffers. Ik herinner mij in elk geval de dode vogel tussen het spoor, aangereden door zo’n aanzoevende Sprinter.

Hoek van Holland, 1302 (1976)//embedr.flickr.com/assets/client-code.js
Maar de grote attracties waarvoor je in die dagen naar Hoek van Holland ging, waren niet de Sprinters, maar natuurlijk de Internationale Treinen. Daar stond je dan te dromen bij verre bestemmingen als Kopenhagen, Berlijn en natuurlijk Moskou. Slechts één overstap scheidde Hoek van Holland van de wereldstad Peking (Bejing voor de huidige generatie).
Nu is het gedaan, en kunnen we nog slechts mijmeren over een glorieus spoorverleden, bij een foto van een stoere 1300 op de kop van een D-trein, wachtend op vertrek langs spoor 6, ergens in 1976.

Misschien kent u deze nog wel: de 126 film. Dit is een filmtype dat is gemaakt voor de zogenaamde Instamatic fototoestellen. Dit type is in 1963 geintroduceerd door Kodak. In 1999 staakte Kodak de productie van de 126 filmpjes. Hierna was het nog verkrijgbaar bij andere producenten, maar in 2007 werden door het Italiaanse Solaris de laatste 126 filmpjes geproduceerd.

Mijn eerste kennismaking met een fototoestel was de Kodak Instamatic van mijn vader. Niet dat ik zelf foto’s mocht maken. Fotograferen was immers duur. Jarenlang was voor mij een fotofilmpje een zwarte cassette die je uit een geel folie haalde en thuishoorde in een kleine plastic camera. Het inleggen was kinderspel. Op de achterkant van de camera was een venster waarop je na diverse malen transporteren het nummer van de opname kon aflezen. De bediening van de sluiter zag er voor hedendaagse begrippen tamelijk knullig uit: een langwerpig zilverkleurig gevalletje waar je op drukte, waarna de camara een droge klik maakte. Met sluitertijden en diafragma’s viel de Instamatic je totaal niet lastig. Het was een kwestie van het instellen van een donker wolkje, een licht wolkje en een zonnetje op een ring rond het lensje. Was alles goed gegaan en had mijn vader niet te veel bewogen, dan ontving je van de fotozaak een serie vierkante afdrukjes. De negatieven werden trouwens onmiddellijk weggegooid.

Ik heb nog net de zwart-wit foto’s meegemaakt. In 1968 maakte mijn vader de overstap op kleurenfilm. Om voor mij nu onnaspeurbare redenen stapte mijn vader in 1974 over op dia films. De Instamatic gaf kort daarna de geest. Hierna werd de overstap met gemaakt naar de kleinbeeld (35mm) camera. Dat zag er natuurlijk heel professioneel uit. Dat je plotseling zelf het rolletje moest inleggen was toch een behoorlijke technische overgang en ging in het begin ook niet altijd goed.

Vorig jaar heb ik de Instamatic, met zijn 126 film herondekt. De filmpjes van de laatste productieronde van Solaris zijn via een bedrijf in de USA nog verkrijgbaar. Gewapend met een 2e hands 233 Instamatic (het zelfde type als dat van mijn vader destijds) heb ik een casette volgeschoten. De mechanische droge klik van zo’n toestelletje is wel even wat anders dan de digitale spiegelreflex waarmee ik de afgelopen jaren heb gewerkt. Dit is pas echt fotograferen! Vorige week heb ik de cassette weggebracht naar de fotozaak. Of het nog ontwikkeld kon worden was niet geheel duidelijk, maar men zou het gaan opsturen. En inderdaad, vandaag lag daar het ontwikkelde filmpje gereed! Nu nog afwachten of het afdrukken gaat lukken. Spannend!!!